Voor de 4,5 uur durende operatie krijg ik twee soorten verdoving: algehele narcose en epidurale anesthesie. Voor die tweede ben ik behoorlijk bang. Eigenlijk het enige waar ik bang voor ben wat betreft de operatie. Ze gaan bij vol bewustzijn ter hoogte van mijn schouderbladen een dun slangetje in het wervelkanaal tussen de vliezen van mijn ruggenmerg aanbrengen. Hiermee kunnen ze met een pompje tijdens de operatie plaatselijke verdoving toedienen zodat de algehele narcose niet te diep hoeft te zijn. Dat geeft minder bijwerkingen ná de operatie. En verder krijg ik via dat pompje als ik weer wakker ben de eerste dagen pijnstillers en morfine zoveel als ik nodig heb. Dat is dan weer wel een prettig idee.
Voor het aanbrengen van dat slangetje krijg ik eerst een plaatselijke verdoving in mijn rug. Die moet ik vergelijken met de verdovingsprikken van de tandarts, zei de anesthesioloog, zoals een anesthesist tegenwoordig schijnt te heten. Nu heb ik een vreselijke hekel aan verdovingen bij de tandarts. Ik laat liever een wortelkanaalbehandeling doen zonder die prikken dan met. Je begrijpt hoe bang ik dus ben voor het aanbrengen van die epiduraalpomp. Die onderneming duurt maar liefst een klein half uur als alles goed gaat en om te kijken of het goed gaat komt er iemand tegenover me zitten die me voortdurend in de ogen moet kijken. Dat alleen al lijkt me nauwelijks te verdragen.
zondag 10 mei 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
wat een afschuwelijke manier om verdoofd te worden!
zal ik een kaarsje voor je branden wanneer het zo ver is? of is kaarsjes branden voor jou een vreemd bijgeloof waar je niets van moet hebben?
in elk geval heel veel sterkte!
nou, ik brand er ook een voor je. en stuur je samen met mijn cirkel veel reiki.
als het je lukt denk dan al die tijd dat je aangekeken wordt aan bloemen. je lievelingsbloemen. velden vol en ruik ze ook. todat je in slaap valt een en al bloemen. probeer het maar. wijze raad van kleine zus.;-)
kus.
Een reactie posten