tevreden plasten

De plasten, zoals het team plastisch chirurgen en co’s door het verplegend personeel wordt genoemd, waren vanaf het begin af aan heel enthousiast over het resultaat van de operatie. Mijn huid was overal goed doorbloed en de wonden bleven mooi droog. In het begin kwam er om de paar uur iemand onder het nepvachtje kijken dat op mijn blote verminkte borst lag. Geen verband of pleister te bekennen. Het vachtje hield afstand en lucht tussen de keurig dichtgenaaide wonden en mijn operatiehemd en beddengoed. Het diende vooral ook om mijn borsten warm te houden: een warme huid heeft actieve bloedvaten en dat is noodzakelijk om alle verbindingen weer te repareren zodat het zaakje goed doorbloed, gevoed, van zuurstof voorzien en dus in leven blijft.

Tijdens het aftekenen voor de operatie, toen met een viltstift het knippatroon op mijn borst werd aangebracht vertelden ze me dat er verticaal aan de okselzijden en horizontaal onder mijn borsten dammetjes werden gelegd. Deze werden aangegeven met een stippellijn. Alle echte snijlijnen, een cirkeltje om mijn tepels met een extra uitloper om het gat ruimer te maken voor het weghalen van de inhoud en een flinke lijn schuin op mijn rug langs mijn imaginaire badpak waren doorgetrokken lijnen. De oncoloog mocht geloof ik zelf bepalen hoe hij in mijn oksel ging snijden. Ik kan me niet herinneren dat daar wat werd afgetekend. De dammetjes om mijn borsten moeten voorkomen dat de protheses aan de wandel gaan. Ze bestaan uit onderhuidse hechtingen met oplosbaar draad aan het borstvlies op mijn ribben. Het zijn deze hechtingen die vanaf de operatie tot nu toe de meeste pijn veroorzaken. Het borstvlies schijnt erg gevoelig te zijn en als er bij bepaalde bewegingen door die hechtingen aan getrokken wordt veroorzaakt dat een snerpende pijn. Drukken op die plaats helpt. Een ander effect van de hechtingen is dat het lijkt alsof ik een te kleine bh aan heb met een strakke band onder mijn borsten door naar mijn rug. Vanwege dat gevoel en de behoefte aan druk op de hechtingen draag ik al vanaf een paar dagen na de operatie een strakke sport-bh. Dat geeft in zekere zin verlichting. Wel niet echt omdat ik een hekel heb aan strakke bh’s, maar uitdoen helpt ook niet, dat strakke ingesnoerde gevoel blijft toch. Ik hoop dat die hechtingen snel oplossen. Drie tot zes weken staat daarvoor. Voor de rest is het hele operatiegebied t/m de binnenkant van mijn linker bovenarm waaronder de klieren zijn weggehaald vrijwel gevoelloos, Oppervlakkige aanraking van mijn onttepelde borsten voel ik niet, duwen en knijpen een beetje. Toch is het, als ik ze niet aanraak, nog net het zelfde gevoel als vroeger, maar dan voorlopig dus met een te krappe bh aan. Het is net alsof ze er nog zitten; ik kan me zelfs inbeelden dat ik mijn tepels voel zolang ik er maar met mijn handen vanaf blijf, Soms denk ik een steekje of kriebeltje ‘ín’ een van mijn borsten te voelen. Als ik mijn hand erop leg en druk gaat dat over. Krabben helpt niet, dat voel ik niet. Bewegen in het algemeen levert vooral in bed nog problemen op. Ik kan en mag mijn armen nog maar heel beperkt gebruiken en heb weinig kracht om van lighouding te veranderen of om overeind te komen. Als ik over een maand weer wat meer mag van de plasten zal het wel beter gaan. Nu durf ik niets te forceren uit angst dat ik het eindresultaat verpest. Op internet lees je de verschrikkelijkste verhalen van gespleten borstspieren waar de prothese af en toe uitpuilt. Dat zal mij niet gebeuren. Ik wil aan deze narigheid toch wel een paar knappe stevige tieten overhouden. Pas als alles op zijn plaats is vastgegroeid ga ik er weer lekker tegenaan.

Om wondvocht af te voeren uit het operatiegebied waren er vijf drains aangelegd. Met slangen met een soort slipkoppelingen (die los konden schieten als ik ergens achter bleef haken) werd het bloederige vocht door vacuümflessen opgezogen. Ik produceerde overvloedige hoeveelheden tot op de laatste dag van de opname. Ze vonden 5 flessen echter te veel om mee naar huis te gaan. Twee drains rechts die het minste liepen, nog maar 30 ml per dag, mochten eraf. Dat leverde me een paar dagen flinke stuwingen in mijn rechterborst op. Een herkenbaar gevoel vanuit uit de tijd dat ik baby's had. Die eerste week thuis moest ik nog verschillende keren terug naar het ziekenhuis. Dinsdag voor mijn driewekelijkse portie Herceptin via het infuus en donderdag voor wondcontrole bij de verpleegkundige, een gesprek over de uitslag van het weefselonderzoek en een gesprek met de radiotherapeut. Bij de verpleegkundige mocht de laatste drain aan de rechterkant eruit. Nu had ik alleen nog links twee drains. Die zouden er zondag, precies 14 dagen na de operatie uit gaan, ongeacht de productie. Dat leverde vervolgens ook weer stuwingen op. Maar tot op heden gelukkig niet genoeg voor een punctie. Hoewel het hele operatiegebied wat meer gezwollen is dan in het ziekenhuis denk ik dat de plasten nog steeds tevreden kunnen zijn. Pas eind augustus heb ik weer een afspraak met ze. Dan moeten die vreemde uitstulpingen aan mijn lijf de vorm van borsten hebben aangenomen. Ik hoop maar dat ze gelijk hebben, die plasten.

PS ik voeg binnenkort wat illustratieve foto's toe (niet voor gevoelige zieltjes)