chemisch weekritme

Er begint een herkenbaar ritme in mijn chemische leven te ontstaan. Op de dag van de chemo zelf ben ik tot aan het avondeten heel slaperig door de premedicatie tegen misselijkheid en andere maagklachten. Ik voel me verder wel prima en heb honger als ik naar mijn wekelijkse eetclub in de Engelbewaarder loop, verheug me op de patat, maar betreur het dat ik geen drank meer lust. Woensdags, de dag na de chemo zit ik nog vol met de pep uit de premedicatie. Die dexamethason doet wonderen; ik heb die dag bijna geen pijn en veel energie. Ben dan ook vroeg uit de veren en ga zoals gebruikelijk zwemmen in het Zuiderbad, koffiedrinken in de Vredespijp, boodschappen doen op de Albert Cuijp en terugfietsend langs bij de Aldi. Tegen het eind van de middag word ik wel flink moe, maar meestal red ik het nog om ‘s avonds naar mijn koor te gaan. Tegen de opkomende misselijkheid neem ik ‘s avonds een tabletje Primperan (metoclopramide). Ik moet dat spul niet overdag innemen heb ik gemerkt want ik word er erg duf en slaperig van. De nacht van woensdag op donderdag slaap ik goed en ‘s ochtends heb ik moeite met wakker worden. Ik begin op mijn nuchtere maag met een tabletje Pantozol tegen maagzuur en eet wat droge creamcrackertjes of Langetjes zoals Verkade kaneelbeschuitjes tegenwoordig heten voordat ik mijn pijnstillers slik. Ik heb het gevoel dat die Pantozol ook tegen de misselijkheid werkt en hoop dat ik daardoor minder Primperan hoef in te nemen. Ik ben wat aan het experimenteren met de verschillende middelen en tijdstippen omdat ik door die Primparan niet kan auto rijden en mijn hersens niet op een rijtje krijg.
Donderdags ben ik heel moe, heb weer pijn, ben stijf en laat me door mijn fysiotherapeute een lekkere ontspannende massage geven. De misselijkheid is vandaag nauwelijks noemenswaardig. Wie weet heb ik een goed schema pillen te pakken. Andere donderdagen, vrijdagen, zaterdagen en soms ook zondagen was er steeds een vage misselijkheid waardoor ik of steeds maar bleef eten in de hoop erover heen te komen of juist geen zin had in eten omdat hij net niet vaag genoeg was, die misselijkheid. Maar van niet eten word ik dan ook weer misselijk. En van Primperan duf. Het zijn een paar lastige dagen waarop ik ook last heb van kookgeurtjes en afgestreken lucifers.
Op zondag gaat het meestal al weer een stuk beter en op maandag voel ik me gewoon goed. Dat zijn de dagen dat mijn hersenen het het beste doen. Dinsdagochtend is de cirkel rond en moet ik weer naar het ziekenhuis voor mijn nieuwe shot kankerdodende chemicaliën. Daar zie ik overigens helemaal niet meer tegenop omdat ik weet dat ik twee goede dagen tegemoet ga dankzij de premedicatie: dinsdag heerlijk ontspannen zonder misselijkheid en woensdag bruisend van de pep.