Mijn haar is eraf: ik ben kaal. Het werd te onsmakelijk zo kwistig als ik mijn haren rondstrooide. Met kerst heb ik het zaakje nog met styling mousse en hairspray vast geplakt en in model gehouden. Met wax, mijn gebruikelijke ingrediënt voor een nonchalant opstandig kapsel, lukte het niet meer: de wax bleef niet aan mijn haren zitten maar mijn haren in bosjes aan mijn bewaxte vingers. Zaterdag heeft Roos me toen in de bijkeuken met de tondeuse onder handen genomen. Het resultaat is afschuwelijk. Er zijn vrouwen die een prachtig kaal hoofd hebben, ik ben een onaantrekkelijke pafferige (door de corticosteroïden) boeddhistische monnik geworden.
Ik had er al rekening mee gehouden en heb drie pruiken bij me. Maar ze lijken me niet meer te staan. Ik heb niet meer die uitdagende blik van mijn verjaardag. Ik zie er vaal en grauw uit; het zijn vlaggen op een modderschuit. Gelukkig heb ik ook mijn hele voorraad sjaaltjes bij me. Het beste staat het zijden sjaaltje dat ik na een bezoek aan de musical Hair in 1969 in Londen kocht op Kensingtonmarket en dat in die flowerpowertijd een favoriet onderdeel vormde van mijn hippie-vermomming. Wie wat bewaart die heeft wat. Nooit gedacht dat mijn hair-sjaaltje nog zo van pas zou komen.
2 opmerkingen:
Met of zonder haar - je blijft
de bewonderenswaardige dappere
Marein.
Heel veel liefs - liesbeth
Hi Marein,
Ongelooflijk hoe bewonderenswaardig je omgaat met deze rottoestand en hoe kwetsbaar en openhartig je dit deelt. Héél erg bijzonder!
Jammer van die rooie pruik. Hij stond je prachtig, zag ik de eerste keer dat ik je website bezocht.
Sterkte, Nettie
Een reactie posten