happy end

Tijdens een van de vele terugblikken deze oudejaarsdag op Radio 1 hoorde ik een discussie tussen restaurateur van mensen, zoals hij zichzelf noemt, Joop Braakhekke en zijn 98 jarige moeder over de omschrijving van zijn beroep als restauranthouder. Later verklaarde hij aan de verslaggever dat hij er moeite mee heeft dagelijks te worden geconfronteerd met de dood, die van zijn lichtelijk dementerende moeder dus, en dat het toch jammer is dat er niet zoiets als een happy end aan het leven bestaat.
Als je kanker hebt is het onvermijdelijk dat je ook nadenkt over een mogelijk naderende dood, hoe dapper je ook overkomt in het omgaan met en strijden tegen je ziekte. Ik zie het anders dan Joop. Ik geloof wel in een happy end aan het leven. Zelfs of misschien wel juist als mijn einde snel zou komen zou ik het ervaren als een happy end. Zoals ik nu terugblik op mijn leven en deze feestdagen weer ervaar hoeveel geluk ik heb met mijn kinderen die tot zulke mooie mensen zijn uitgegroeid dan begrijp ik des te beter de beslissing van Hugo Claus om op een tijdstip dat het leven nog goed is eruit te stappen. Weten dat je kinderen het goed doen en van je houden is het enige dat telt aan het eind van je leven. Dat is voor mij een happy end. Wie weet welke narigheid me wordt bespaard als ik nu dood zou gaan. Ik zou er vrede mee hebben. Maar de kinderen veel verdriet, dat is dan wel weer een schaduwzijde. En wie weet welke fantastische ervaringen er nog in het verschiet liggen als ik blijf leven...................
Hup Marein, we gingen toch door tot minstens 2019? We stellen het happy end nog maar even uit.

Een goed uiteinde en een geweldig 2009 voor jullie allen, lieve trouwe blogvolgers!