Zorgvervoerzorgen

Het zorgvervoer levert iedere week weer een hoop stress op. Ondanks het extra vroeg laten voorrijden - waardoor ik ook overdreven vroeg klaar moet zitten; je weet maar nooit of ze per ongeluk een keer op tijd komen - is het me nog niet gelukt met de taxi’s via ZCN-Totaalvervoer op tijd in het ziekenhuis te arriveren. De laatste keer kwam ik driekwartier te laat. Toen ik de taxichauffeur gedag zei en me naar de ziekenhuisingang spoedde werd me achterna geroepen dat ik nog moest betalen. Aangezien ik nooit heb hoeven te betalen en alles via de verzekering loopt riep ik over mijn schouder dat dat niet klopte en haastte me verder. Maar tegen de tijd dat ik de draaideuren van het ziekenhuis had bereikt stond daar een brede chauffeur me de weg te versperren. Ik moest vechten en duwen om langs hem te komen terwijl ik hem er intussen van probeerde te overtuigen dat ik hem niets schuldig was.

Ik begreep dat het geen ervaren taxichauffeur was en bovendien geen Amsterdammer, zelfs geen geboren Nederlander. Hij kende misschien de regels en al helemaal zijn stratenboekje niet, wist niet waar mijn ziekenhuis was en reed zonder handen, bladerend in en draaiend met zijn boekje, dwars door de binnenstad op de meest ingewikkelde manier naar Slotervaart. Zeker als je al bijna een uur te laat bent opgehaald hoop je dat iemand de snelste weg over de Ring neemt en niet de kortste volgens het boekje. Maar ja, de kilometers die ze betaald krijgen zijn geteld en over de Ring is om. Fout rijden eveneens en dat gebeurde tot mijn leedvermaak - ik had toen nog enige humor beschikbaar - dan ook. Pas op het laatst accepteerde hij enige routesuggesties van me. In combinatie met de vele bijna-aanrijdingen en onverhoedse stuurcorrecties was ik dus al behoorlijk gespannen toen ik bij het ziekenhuis aankwam.

De adrenaline gaf kracht: ik vocht me naar binnen en repte me de eindeloze hal door naar de liften. Daar begon de poppenkast opnieuw. De chauffeur hield de liftdeuren tegen en begon tegen me te schreeuwen dat als ik niet betaalde hij ervoor zou zorgen dat mevrouw Kolkmeijer nooit meer een taxi op het Zuiderkerkhof kon bestellen. Hij zou aan de taxicentrale doorgeven dat ik een wanbetaler was en ik zou op een zwarte lijst komen. Nu was ik niet echt onder de indruk van zijn dreigementen; ik stond immers in mijn recht, maar intussen hield hij wel een lift vol mensen tegen die overigens niets deden om me te helpen. Ik vroeg tenslotte maar hoeveel ik moest betalen, en zei dat ik dan wel een kwitantie wilde. Daarvoor moest ik weer mee terug naar de taxi. Achter hem aan lopend bedacht ik dat ik die hele weg terug naar de taxi niet meer opbracht en dat ze bovendien op de afdeling al driekwartier op me zaten te wachten. Ik maakte dus achter de brede rug van de chauffeur weer rechtsomkeert terug naar de liften en slaakte een zucht van verlichting toen de deuren werkelijk dicht gingen. Ik was ontsnapt. Een verdieping hoger was de overwinnningsroes geweken voor totale ontreddering. Geheel overstuur kwam ik aan op de dagbehandeling; de tranen stroomden over mijn wangen. Zo, ik kon eindelijk aan de kuur beginnen.