verlepte tulp

Voor al die mensen die me zo dapper en sterk vinden: ik heb ook wel eens een huildag. Gisteren was dat er zo een. We hadden met Dwarsklank een vriendschapsconcert in de Keizersgrachtkerk samen met een Kroatisch en een Italiaans koor. Beide waren mannenkoren en dat is voor ons gemengde koor met helaas een nogal laag mannengehalte een hele gebeurtenis. Hoewel ik wel weet dat vrijdag mijn moeilijkste dag is hoopte ik toch mee te kunnen doen. De generale op woensdag, mijn hyperdag dankzij de dexamethason in het infuus, verliep goed en ik verheugde me heel optimistisch op het concert en al die mannen. Maar ‘s ochtends was al duidelijk dat de dag tegenviel en dat bleef zo; een extra pilletje dexamethason leverde alleen maar hartkloppingen op. De stijfheid en pijn in mijn hele lijf bleef en ook een zeer oncomfortabel gevoel in mijn maag. Ik heb de hele dag op bed gelegen en als iemand aan me vroeg hoe het ging, kon ik alleen maar janken.
Terwijl mijn zangvriend(inn)en voor die internationale gelegenheid als tulpen de sterren van de Amsterdamse hemel zongen ging ik lekker door met huilen: twee zalige tear-jerkers bood mijn tv/DVR: The, spannende en geëngageerde, constant gardener met prachtige beelden van Afrika en muziek van de Keniaan Ayub Ogada en het Iers/Britse drama In America hielden me lekker in die stemming. Gelukkig liep de laatste film beter af dan de eerste en viel ik na een verslag van dochter Roos die na het concert nog even langs wipte lekker uitgehuild en getroost in slaap. Vanmorgen gaat het, zoals te verwachten viel, weer stukken beter, loop ik achterstallig zingend door het huis en heb ik de energie om dat te melden. Jammer dat het concert op vrijdag was. Ik had me graag als tulpje laten plukken.