verliezen en toch gewonnen

Gisteren in het AvL bleken mijn bloedwaarden niet helemaal acceptabel meer. Ik had met name te weinig neutrofiele granulocyten, een soort witte bloedlichaampjes. Ja ja, je leert wat vreemde woorden als je ziek bent. Door dat tekort zou mijn weerstand tegen infecties beneden peil zijn, hetgeen ik vreemd vind. Iedereen om me heen is de afgelopen maanden ziek geweest behalve ik. De afgelopen dagen hier in huis nog Sjoerd snotterend boven kamilledampen en zijn vriendinnetje Rianne met koorts in bed. Verder heb ikzelf in België een doodzieke vriendin gezoend, met handen onder de krabben van de rozenstruiken en andere met tuinklussen opgelopen wondjes lekker in de grond zitten wroeten en toch geen infecties opgelopen. Alles is al weer mooi genezen; mijn bloedstollende bloedplaatjes, trombocyten genaamd, moeten beslist nog op peil zijn. Ik heb vergeten naar de rest van de bloedwaarden te informeren. Volgende week maar weer eens een uitdraai vragen van het overzicht van de afgelopen weken.
Door dat tekort aan neutrofiele granulocyten kreeg ik van een van de chemobestanddelen, carboplatin, 10% minder toegediend. Daar ging buiten mijn gezichtsveld een discussie tussen de deskundigen aan vooraf. Ik vreesde al voor bloedtransfusies en zo. Maar gelukkig ging de chemo gewoon door. Het zet je echter wel aan het denken. Waardoor zijn die witte bloedlichaampjes ineens vertrokken terwijl ik me toch afgezien van de kanker en bijwerkingen van de medicijnen super gezond voel? Ik denk dat die granulocyten met succes al die dreigende infecties hebben bestreden. Mijn legertje verdedigers heeft daarbij flinke verliezen geleden maar wel gewonnen. Nu mijn huisgenoten weer gezond zijn en ik braaf binnensbovenhuis met schone handen slechts kan kijken naar de dikker wordende knoppen aan de geknotte platanen op het plein en bloeiende iepen in de verte zullen mijn legers vast weer snel op sterkte zijn.