doet u mij maar cupmaatje B

Bij de plastisch chirurg kreeg ik te horen hoe de reconstructies van mijn borsten zouden plaatsvinden.
Mijn rechterborst waar de kanker in zit en die 15 jaar geleden bestraald is wordt helemaal leeg gehaald: ablatie. Omdat het handhaven van de bestraalde huid problematisch is halen ze de grote goed doorbloede rugspier onder mijn oksel door naar voren om die huid op te hechten. Onder die spier wordt de prothese geplaatst. Mijn tepel zal ik moeten missen omdat daar mogelijk ook besmet weefsel in zit.
Links gaat het anders omdat daar nog een gezonde goed doorbloede huid zit. Die wil nog wel hechten op de achtergebleven borstspier. De prothese wordt daar onder de borstspier geplaatst. Er wordt dus in beide gevallen voor een laagje spierweefsel onder de huid gezorgd. Links kan ik in principe de tepel houden omdat daar zit geen kanker in de borst zit. Hij zou tijdelijk in mijn lies worden geparkeerd omdat pas na een half jaar de vorm van de borsten definitief is en je kunt zeggen waar hij moet zitten. De praktijk heeft geleerd dat als ze die tepel zouden laten zitten die in de meeste gevallen niet meer in het midden zit en een totaal verkeerde kant uitwijst. Omdat ik rechts geen tepel overhoud en er daar over een half jaar een wordt getatoeëerd heb ik besloten om dat links ook maar zo te laten doen. Om wille van de symmetrie en omdat een in mijn lies geparkeerde tepel mij ernstig tegen staat en een extra operatie betekent.

Het leukste deel van het bezoek aan de plastisch chirurg was toen ik mijn borsten mocht ontbloten en vertellen hoe ik ze graag gehad had willen hebben. Eerlijk gezegd heb ik daar nooit echt over nagedacht. Nou ja, vroeger had ik ze misschien wel wat groter gewild. Maar nu hoef ik het echt niet meer te hebben van mijn blote zestigplus lijf als ik mannen wil verleiden. Eigenlijk was ik wel tevreden met mijn molligere lichaam van de laatste jaren waardoor ik eindelijk in een cup B bh paste. Meer dan dat vind ik alleen maar gedoe. Ik ben van de generatie die pontificaal haar bh in de wilgen hing. Ik was blij met mijn wat kleinere stevige borsten. Ik had nooit een bh nodig; ik kon er gewoon mee rennen zonder dat ze gingen zwabberen. Pas toen ze een jaar of tien geleden gingen hangen was een bh wel prettig. Dat hangen accepteerde ik overigens als iets dat bij het leven en ouder worden hoort. Geen reden om chagrijnig van te worden. Maar nu móet ik zelfs kiezen hoe ik ze hebben wil. Dus, doe mij dan maar weer een paar stevige borsten met een mooie decolletéspleet -idee van de plastisch chirurg- en cupmaatje B. Ik verheug me zelfs al op de operatie. Wie weet kan ik dan weer net als vroeger zonder zo’n dwangtuig; rennen kan ik door mijn ms toch niet meer.