Direct de volgende dag nadat ik mijn mailtje naar de nurse practitioner had gestuurd kreeg ik antwoord van haar. Ze schreef terug: “Ik heb Dr Rutgers gesproken, komt goed, Ik ga je status opvragen en het in het team bespreken.” Ik kreeg nog een paar mailtjes van haar waaruit bleek dat men er mee bezig was en ze niet negatief tegenover mijn verzoek stonden. Vorige week dinsdag had ik direct na de chemo een gesprek met de plastisch chirurg. Dat had ik stom geregeld. Na de chemo ben ik altijd zo duf als een konijn en ik vroeg me dan ook af of ik helder genoeg zou zijn om mijn zaak te verdedigen. Maar de adrenaline pepte me op en dwars door alle sufmakende premedicatie heen was ik zo helder en opgewonden als normaal pas ‘s avonds onder invloed van de dexamethason. Er viel echter niets meer te bediscussiëren. Vanaf het eerste moment was duidelijk dat hij al van twee geamputeerde borsten en de reconstructie daarvan uitging. Gisteren bij dr. Rutgers die samen met de plastisch chirurg de operatie doet bleek de zaak toch wat ingewikkelder. De reconstructie van mijn preventief te amputeren borst was nog niet zo vanzelf sprekend. Misschien moest de huid daar bestraald worden vanwege de van rechts naar links getransporteerde kankercellen en dan was reconstructie pas na een half jaar mogelijk. Dat viel tegen. Ik wist niet of ik dat aan zou kunnen, een tweede operatie. Gelukkig had ik diezelfde dag nog een gesprek met de radiotherapeut en inmiddels van het probleem op de hoogte kon die mij geruststellen. Bestraling van de huid was niet aan de orde. Mijn linkerborst zou ook in dezelfde operatie kunnen worden gereconstrueerd. Alleen het gebied rondom de weggehaalde besmette klieren in mijn linker oksel zou worden bestraald en de klieren onder mijn sleutelbeen die zoals in een eerder stadium was ontdekt ook opgezet waren. Dat laatste was nieuw voor mij. Ik vroeg waarom die ook niet werden weggehaald net als die in mijn oksel. Maar dat bleek niet te kunnen. De chemo zou daar zijn werk hebben gedaan. In combinatie met de bestraling hoefde ik me daar geen 'extra' zorgen over te maken.
Al bij al kan ik dus tevreden zijn. Dat was een goede actie van me dat mailtje naar de nurse practitioner. Wat een communicatie, wat een begrip. Hoe gemakkelijk blijken leeuwen en tijgers op je pad soms te verjagen. Het leven zat me weer eens mee. Ik liep vrolijk huppelend het ziekenhuis uit, d.w.z. bij wijze van spreken; mijn benen communiceren helaas wat minder met mijn wensen.
1 opmerking:
Dat kun je wel zeggen, maar zeker ook omdat jij het initiatief genomen had!
Wim en ik gaan van de week voor 3 weken naar Frankrijk. Succes met je herstel, geniet lekker van het zonnetje, bij terugkomst spreken we wat af ok? Groetjes, Lidy
Een reactie posten