Toen ik in oktober te horen kreeg dat ik een half jaar aan de chemo moest hield ik mezelf overeind met het vooruitzicht dat ik er als het weer lente werd vanaf zou zijn. Een lange zware winter zag ik voor me, maar dan, als de blaadjes weer aan de bomen kwamen en de zon weer warmte gaf dan kon ik samen met de natuur opkrabbelen en met een glaasje koele witte wijn op een terras zitten. En nu is het zover. Nog niet die wijn, maar wel die blaadjes en het terrassenweer en nooit meer chemo. Ik ben er vanaf, lieve mensen, en met de passietijd nog vers in het geheugen kan ook ik zeggen: het is volbracht! Wat een geweldig gevoel geeft dat. Vandaag zit ik nog onder de pep, vandaar het gevoel dat ik de hele wereld weer aan kan, dan nog een week afzien, bijkomen van de laatste chemo en daarna begint het lieve leven weer met eten dat me smaakt en heerlijke wijntjes en een groot glas bier met een lekkere schuimkraag om in te happen. Dat ik nauwelijks de kracht meer heb om te lopen of de trap op te komen en sommige bloedwaarden kritiek laag zijn wil ik even niet weten. Het ergste leed is geleden. Nog nooit is de lente zo welkom geweest.
woensdag 15 april 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
heerlijk, marein. gauw weer je "lekkere" smaak terugkrijgen en van alles wat de natuur nu biedt genieten. en nu voorlopig nog niet stiekem aan weer klussen denken, hoor. laat je het wel gauw horen wat het effekt is van de brief aan je nurse? kus, zus
marein, wat heerlijk!
dat je maar gauw in die schuimkraag van dat grote glas bier mag happen!
Gefeliciteerd meid, je bent een kanjer! Sterkte met de laatste loodjes deze week en geniet ze lekker van de stad in voorjaarskleuren. Gr. Lidy
Een reactie posten