shit, wat smaakte dat lekker

Gisteren merkte ik bij het opstaan voor het eerst sinds weken dat ik niet of in ieder geval een stuk minder misselijk was. Deze laatste periode van de chemo was de misselijkheid van de eerste periode weer teruggekomen maar gelukkig wel in mindere mate. Ik kon het juiste evenwicht met Kytril of Primperan niet meer vinden. Het vreemde van misselijkheid is dat het een soort herinnering in je lijf achterlaat. Bij pijn is dat niet zo. Je kunt de vreselijkste pijnen hebben doorstaan en op het moment dat het over is ben je het vergeten. Bijvoorbeeld mijn bevallingen. Die waren niet mis en duurden gemiddeld 40 uur met weeën van de ergste soort. Maar op het moment dat ik Roos op mijn buik zag liggen dacht ik: dat wil ik nog een keer! Gisteren liep ik nog wel bijna de hele dag rond met een vaag gevoel van angst dat ik weer misselijk zou worden en die angst gaf dan weer bijna een misselijk gevoel. Het bewijs dat alles echt anders was kwam in mijn buurtcafé waar ik op dinsdags altijd mijn eetclub heb. Ik werd getrakteerd op oesters met een glaasje bubbels. En oh, wat smaakte me dat weer goed! Ook de rest van het eten en de twee glaasjes rode wijn erbij. Wat een feest voor mijn tong, om van het effect op mijn geest nog maar te zwijgen. Mijn neus is echter nog niet geheel de oude. Ik ben nog steeds bang gebakken knoflook, uien of te sterke kruiderij te ruiken. Ik weet alleen niet of dat de herinnering is of dat ik daar echt nog niet aan toe ben. Wat ik wel weet is dat mijn darmen nog niet aan die wijn toe waren: spuitshit gedurende de avond. Een soort boulimia via een omweg. Eigenlijk nog niet eens zo’n onwelkome bijwerking met al die extra kilo’s van het afgelopen half jaar.