begripvolle opdrachtgevers

Ik heb de stoute schoenen aangetrokken om een van mijn opdrachtgevers mijn ziekte te melden: een vakblad waar ik al bijna 15 jaar voor werk. Bij de eerste opdrachten voor dat blad speelde de nog niet ontdekte MS al een rol: ik reed met twee voeten op het gaspedaal voor een reportage naar Friesland omdat ik niet genoeg kracht had het met een over die afstand vol te houden. Ze zijn een trouwe klant van me gebleken en nu het even niet lijkt te lukken om ergens persoonlijk heen te gaan heb ik mijn fysieke omstandigheden maar gemeld. Voor artikelen over machines maakte ik altijd persoonlijk de foto’s van technisch interessante details. Ze hebben me alle medewerking toegezegd om voortaan de zaken per telefoon en e-mail af te kunnen handelen en sturen zelf zo nodig is hun fotograaf op pad. Fotograaf ook blij.
Voor een andere vakblad schrijf ik advertorialteksten voor bouwmaterialen. Die opdrachtgever heb ik gemeld alleen nog telefonisch interviews af te nemen omdat een persoonlijk gesprek op een bedrijf niet efficiënt blijkt te werken en me te veel tijd kost. Ze gebruiken me tijdens zo’n gesprek vaak als een katalysator voor de eigen beeldvorming, hebben er nog niet over nagedacht wat een advertorial inhoudt en welk product de aandacht moet krijgen. Tijdens zo’n gesprek zijn ze al brainstormend aan het bedenken wat ze gaan communiceren en ik moet oeverloze verhalen over het reilen en zeilen van het bedrijf aanhoren. Daar ben ik niet voor, dat moeten ze met hun eigen communicatie/pr-medewerker doen of met het externe communicatiebureau dat ook de andere publiciteit rondom het bedrijf regelt en adviseert. Tenzij ze mij als communicatieadviseur inhuren natuurlijk en daarvoor navenant betalen. Ook die opdrachtgever geeft nu direct aan zijn klanten door dat de zaken per telefoon en e-mail worden afgehandeld. Ze snapten het helemaal. Een ander soort begrip. Maar even effectief.