eetlust

Vandaag kwam Marianne me om 8 uur een vers croissantje brengen voor het ontbijt. Wat een luxe. Haar dochter is sinds kort naar een middelbare school op IJburg; die moet vreselijk vroeg de deur uit. En ik word standaard vroeg wakker - ochtendmens, dat weet ze - en tegenwoordig van mijn om koolhydraten jankende hond - die heeft suiker. Ook mijn op leeftijd zijnde huisdieren ontwikkelen op dit moment helaas allerlei kwalen. Ze konden geen slechter moment kiezen. Gelukkig ben ik de laatste dagen weer minder misselijk. Alleen ‘s middags neem ik een tabletje metoclopramide tegen het vage gevoel in mijn maag - die lijkt enorm te zijn opgezwollen - om de tegenzin tegen eten en eten koken te overwinnen. Ik ben blij dat ik voor drie dagen lamstong met zachtzure saus en champignonrisotto heb klaar gemaakt. Ook vandaag hoef ik dus nog niet over eten na te denken, morgen lig ik alweer aan het infuus en woensdag zien we wel weer verder.

De tegenzin tegen allerlei etensluchtjes die mijn zoon produceert wordt helaas steeds sterker: kant-en-klaar gemarineerde kip tandoori en geprefabriceerde gekruide aardappelschijfjes voor in de oven, diepvriespizza’s, pasta carbonara met overdreven veel knoflook etc. grrrrr, ik lijk wel zwanger. Wie weet is hij bereid op den duur zijn menu aan te passen aan mijn behoeftes. Dan hoef ik zelf niet meer te koken en gaan hij en zijn Rianne bovendien een stuk gezonder eten. Ik begin stiekem blij te worden van het proces dat IJmere deze zomer won tegen illegale onderverhuur waardoor de illegale onderverhuurder van Sjoerd de zenuwen kreeg en Sjoerd en zijn vriendinnetje twee weken na hun verhuizing alweer terug op honk waren.

En nu we het toch over eten hebben. Mijn benen zijn weer pudding, mijn voetzolen ouwel. De behandeling heeft duidelijk een averechts effect op mijn MS en dat terwijl mijn internist zei dat die MS juist wel wat beter kon worden door de chemo. Het wil maar niet doordringen dat ik niet zoals anderen reageer op corticosteroïden. Alhoewel de cocktail die ze serveren meer ingrediënten bevat waarvan het effect op MS misschien nog niet is onderzocht. Maar goed, een lang leven in een rolstoel zal ook wel gelukkig kunnen zijn. Beter dan sterven aan kanker. Zolang ik mijn hoofd er maar bij kan houden. En dat schijnt weer terug te komen (lange tijd) na de chemo. Want ook daar zit tegenwoordig af en toe pudding in, in dat hoofd van mij. Gelukkig lust ik dat nog, vooral chocoladepudding met slagroom of zelfgemaakte griesmeelpudding met bessensap.