euforische tweede chemo

Het was een korte week tot aan de tweede chemo. Mijn vaste chemodag is naar de dinsdag verhuist omdat me dat beter uitkomt met de kerstvakantie t.z.t. Hoewel ik zeer bij de dag leef blijft vooruitzien ook belangrijk. Deze eerste week is dus omgevlogen. Ik hoop dat dat zo blijft en dat het dus binnen de kortste keren mei is en deze eerste hindernis op weg naar genezing genomen.

De tweede chemo verliep heel wat sneller dan de eerste. Ik was dit keer om half drie ‘s middags al thuis en een stuk minder duf. Braaf had ik de avond tevoren mijn 2,5 pilletje dexamethason ingenomen. De vorige week was ik dat vergeten, gelukkig mag ik nu wel concluderen, want dexamethson is een zusje van Prednison en daar heb ik rampzalige ervaringen mee. Dit keer ging het dan ook flink mis in de nacht voor de chemo: om half twee werd ik stuiterend van de hardkloppingen wakker, drijvend in het zweet met knallende koppijn. Rusteloos wakker tot rond een uur of vier zich heftige darmkrampen aankondigden en ik in de wc leeg liep. Daarna lukte het me nog een paar uur te slapen tot de wekker om 6.45 u ging. De taxi van Zorgvervoer NL zou om 8.10 komen en ik heb een hekel aan haasten. Die taxi liet het ook dit keer afweten. Dankzij de dexamethason lekker in de stress bel ik ze op, ze snapten het niet, gingen wat regelen en zouden direct terug bellen. Dat telefoontje heb ik niet afgewacht, binnen 2 minuten belde de taxi-meneer al aan. Wat een voordeel toch als je zo dicht bij de Nieuwmarkt woont. Ze bleken gelijk de centrale te hebben gebeld met het genoemde snelle resultaat. De volgende keer reserveer ik de taxi een kwartier te vroeg zodat ik niet meer opgefokt meerijdt met de chauffeur uit angst te laat te komen.

In het AvL was het overigens geen probleem dat ik te laat kwam. Ik moest wachten tot ik werd opgehaald op een half rond balkon in de nieuwe grote hal vol met vrolijke kleurige glazen bollen aan het plafond. Er zitten daar meer mensen te wachten op een dagje chemo. Een vrijwillige meneer voorzag me van thee. Mooi toch zo’n vrijwilligersorganisatie die in het AvL al die zielige kankerpatiënten in wachtruimtes van koffie en thee voorzien. Ik herinner me dat ze in de VU ook zoiets hebben. Daar zijn gastvrouwen met een eigen plekje aan de balie bij de entree. Vrijwillige oude dames die je de weg wijzen en je bij een ziekenhuisopname naar je afdeling brengen. Een nietig mensje van in de zeventig sjouwde toen mijn zware weekend tas vol lectuur voor vijf dagen het halve ziekenhuis door voor ze door had waar we moesten wezen. Erg gênant, maar ik dorst niet in te grijpen.

Ik kreeg dit keer een bed op de dagbehandeling. Daar is het een stuk minder luxe: een tweepersoonskamer zonder sanitair en cafetaria. Maar wel met ieder een eigen tv. De mannelijke verpleegkundige die me het infuus moest indoen en bloed afnemen was een vriendelijke allochtoon (sorry voor het woord, maar ik heb geen idee waar hij vandaan komt) die heel zenuwachtig werd van mijn corticosteroïdenstress en -emoties. Ik heb me wel duizend keer verontschuldigd. Hij prikte goed. Het is raar om te ervaren dat in één ziekenhuis iedere afdeling een verschillende manier van infusen inbrengen heeft. Bij nucleaire geneeskunde zweren ze bij aders in je elleboog net als bij het lab voor bloed afnemen. Voordeel: ze zien je aders, bij mij althans, goed, nadeel: je kunt je arm niet echt bewegen met zo’n stijf slangetje in een gewricht. Op de vierde verdieping bij de opname waar ik vorige week lag deden ze heel moeilijk en zochten ze een ader ergens tussen mijn spieren in mijn onderarm. Dat ging dus ook prompt mis: auw, auw, auw! Van de week bedacht ik volgens mij iets slims om het zicht op die aders te verbeteren. Als ze in openbare toiletten en andere publieke ruimtes blauw licht gebruiken om het spuiten door junkies te verhinderen zouden ze in deze situatie misschien geel licht kunnen gebruiken. Maar ik kon mijn handige tip ik niet kwijt: mijn allochtoon nam een dikke ader boven op mijn hand en stak daar soepel zijn scherpe slangetje in.

Ook wat betreft de pre-medicatie zijn er verschillende opvattingen. Kreeg ik de vorige week een hele pot met dexamethason mee naar huis om die alle volgende keren ‘s avonds en ‘s ochtends voor de kuur in te nemen, bij de dagbehandeling kreeg ik te horen dat ik die dexamethason de avond te voren - ‘s morgens had ik heb al niet meer ingenomen uit angst voor nog meer narigheid - niet had hoeven innemen. Ik had Kytril moeten innemen. Ik kreeg alleen deze keer nog wat dexamethason via het infuus, maar vanaf volgende week is dexamethason uit mijn programma. Joepie, blijer hadden ze me niet kunnen maken. De rest van de cocktail gisteren bestond naast de chemo uit de pre-medicaties Kytril (granisetron, tegen misselijkheid), Tavegil (anti-hystamine, clemastine) en Zantac (ranitidine, tegen maagzuur). Het werd vlot achterelkaar mijn ader in gepompt; mijn arm werd er helemaal koud van. Om de vloeistof voor te verwarmen heb ik de aanvoerslang maar zigzaggend onder mijn trui geschoven tegen mijn warme lijf.

Gisteren had ik net als vorige week op de dag van de chemo een flinke eetlust. Ik ging dan ook gewoon ‘s avonds naar mijn al ruime 15 jaar bestaande wekelijkse eetclub in de Engelbewaarder en heb mij tegoed gedaan aan een entrecote met frieten en sla. Vooral op de zelfgemaakte mayonaise bij de prima gebakken frieten kan ik me wekelijks weer verheugen. Alleen de wijn trok me niet en ik heb mijn glas Geuze Lambiek maar half leeg gedronken. Die smaakte me vreemd bitter.
Vandaag heb ik een superdag. Stond om 8 uur vol energie op en heb voor het eerst sinds lange tijd minder pijn. Ben gaan zwemmen, koffie drinken met zwemvriendinnen in een art deco winkeltje en boodschappen doen op de Cuijp. Heb een schrijfklus aan genomen en ga vanavond zeker naar mijn koor (tenoren gezocht!). Verrassend die euforie en energie vandaag. Ik ga de ingrediënten van mijn cocktail van gisteren maar eens napluizen om te kijken welk daarvan hiervoor verantwoordelijk is. Daar lust ik wel pap van.