drie maal is scheepsrecht

De eerste keer dat ik borstkanker kreeg viel dat samen met een eerste aanval van MS. Van dat laatste was ik zieker, maar omdat ze die MS nog niet echt konden aantonen was ik ervan overtuigd dat het gebrek aan energie en kracht in mijn benen veroorzaakt werd door een foutzittende wervel (ik had iets te enthousiast de grote klok van de Zuidertoren geluid) en dat dat met een manueeltherapeut allemaal wel weer goed zou komen.

De diagnose kanker was écht een schok. Daar kon ik aan dood gaan en dat kon niet met twee kleine kinderen.
De tumor was nog vrij klein en werd onder plaatselijke verdoving verwijderd. Mijn borst bleef gespaard, maar ik moest wel nog een okselkliertoilet en bestraald. In die tijd hadden ze nog niet van een poortwachters- of schildwachtklier gehoord. Al mijn klieren moesten eruit. Omdat de hele tumor er netjes uit was gekomen kon daarmee worden gewacht tot ik weer een beetje op krachten was. Ik ging op vakantie met de kinderen naar een geliefd plekje in Belgie en was tegen het eind van de zomer weer geheel de oude, banjerde door het bos, liep voorop met de emmer bramen en maakte weer hele voorraden jam. Hoezo MS?
Ook het okselkliertoilet verliep voorspoedig: "Gefeliciteerd mevrouw we hebben 22 schone klieren verwijderd." Shit dacht ik, wat zonde. Maar ik kon mijn arm normaal gebruiken en de 5 x 5 bestralingen vonden 's ochtends vroeg plaats zodat ik de rest van de dag gewoon aan het werk kon. Er zijn weinig mensen geweest die door hadden dat er iets met me aan de hand was.

Ik vergat de kanker, dacht er niet meer over na, voelde me nooit kankerpatiënt. Alleen aan de opluchting na een controle in het AvL merkte ik dat ik vóór die controle toch wel even in spanning had gezeten. Zo gingen de jaren voorbij en groeiden de kinderen op zoals ik dat voor ogen had gehad. In 2004 werd ik voor de controles overgeheveld naar het Bevolkingsonderzoek: vaarwel AvL, ik was genezen!

Intussen was ik toch weer slechter gaan lopen en kwam ik in 2001 in de VU bij neurologie terecht. Met nieuwere technieken en inzichten werd uiteindelijk in 2002 toch de diagnose MS gegeven: een van het type met een enkele schub in het begin en verder een langzame maar gestage verslechtering: secundair progressieve MS. Ik leerde ermee leven en bleef bergen verzetten. Aan energie en wilskracht heeft het me nooit ontbroken. De pijn in mijn SI-gewricht houd ik onder controle met tramadol en paracetamol. De pijnblokkades met prednison in de pijnpoli van de VU werken helaas averechts.

"Drie maal is scheepsrecht," moeten mijn lotsgodinnen beschikt hebben. Deze zomer kreeg ik wat opgezette okselklieren en die waren na een paar maanden nog niet weg. Dus ging ik maar eens naar de huisarts. Na een punctie kreeg ik op 7 oktober een telefoontje van het AvL: "je hebt weer kanker!"
Zelfs aan dit soort mededelingen lijkt een mens te wennen. Na twee keer met zoiets heftigs geconfronteerd te zijn en toch nog te leven en niet in een rolstoel te zitten besloot ik na een uurtje huilen er maar weer tegenaan te gaan. Driemaal is scheepsrecht, dacht ik dus ook. Dit is de laatste keer: ofwel ik lig binnen een (paar) jaar onder de groene zoden, de geleende tijd is echt op, óf ik bereik zonder nog meer narigheid de respectabele leeftijd van 89 jaar, de gemiddelde leeftijd van de vrouwen in mijn familie.